apr 122019
Waarom is het al zo lang stil?

Ongeveer 4 maanden lang heb ik mijn blog en Instagram links laten liggen. In december maakte ik nog trots bekend dat wij in juni ons tweede kindje verwachten en daarna bleef het heel erg stil.

In eerste instantie liet ik alles even voor wat het was, omdat ik zo waanzinnig moe was. Ik was aan het werk, had nog last van gebroken nachten, een baby die regelmatig alles onder spuugt en daarbij kwam mijn zwangerschap. Ik was zo moe dat ik geen energie had om foto’s te maken of een blogje te schrijven. Dat deed ik daarom ook niet.

Helaas hoort bij mijn zwangerschap wederom bekkenpijn. Sterker nog ik wist dat ik zwanger was doordat ik de pijn in mijn bekken herkende. En de eerste positieve test had ik al met 4 weken in mijn handen.

Ziek melden

Toen ik ongeveer 20 weken zwanger was, hield ik het werken niet meer vol. Ik zakte op een ochtend door mijn benen heen en wist echt niet hoe ik samen met meneertje beneden moest komen, laat staan hoe ik op mijn werk moest komen. En dat was het moment dat ik besloot dat ik genoeg had gevochten. Want dat was ik al weken aan het doen, vechten tegen vermoeidheid en pijn.
Ik besloot me ziek te melden en rust te nemen. Een goede keuze achteraf want de onverklaarbare buikpijn die ik al weken had verdween.

De eerste weken thuis voelde ik me ontzettend schuldig naar mijn collega’s toe. Ik was nog maar net aan het werk en nu alweer ziek. Dat is natuurlijk verre van ideaal. Ook voor de leerlingen vond ik het heel erg, omdat ze tijdens mijn verlof weken al veel uitval hadden gehad en ik nu zelf voor de lesuitval zorgde.

Nu ik alweer 8 weken thuis zit merk ik dat ik mijn energie beter weet te verdelen en hierdoor meer overhoud. Ik voel mezelf ook een stuk positiever. Dit maakt dat ik me ook minder schuldig voel. Ik weet ook echt wel dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Ik kan er niets aan doen dat mijn bekken niet doen wat ik wil. Maar ziek zijn is makkelijker te accepteren wanneer je boven een wc-pot hangt en de thermometer 39 graden aan geeft.

Ik merk nu dat ik weer zin krijg om te schrijven en zo af en toe foto’s te maken. Hoewel het fotograferen nog op een laag pitje staat, want dat vergt toch meer fysieke inspanning. Ik weet zeker dat het fotograferen wel weer komt. En kijk er naar uit om na de bevalling mijn fysieke inspanningen weer op te bouwen.

Dit alles maakt dat ik hoop dat ik weer wat blogjes online gooi en wie weet ook weer wat foto’s.

Sabine

Ik, Sabine, ben 31 jaar. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018 ) en dochter (juni 2019). Het leukste tijdstip van de dag is wanneer er weer tijd is om te spelen. Vandaar dat ik blog op ishetalspeeltijd.nl


Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *