okt 012019
Op vakantie zonder kinderen

We (mijn man en ik) zijn zonder kinderen op vakantie. Dat vind ik eigenlijk behoorlijk spannend. 

Mijn man won deze reis naar Japan via zijn werk vorig jaar december. Hij had het meeste voor zijn werk buiten zijn werk gedaan. Dat noem ik nog eens een fantastische beloning/motivatie.

Vanaf dat moment ben ik gaan nadenken of ik mee wilde. In eerste instantie niet. Afgelopen december was ik 3 maanden zwanger en was meneertje nog maar 6 maanden. Ik kon me niet voorstellen dat ik ze alleen achter zou kunnen laten of dat ik iemand zo gek kon krijgen die op beide kinderen wilde passen. 

Maar het was wel een kans uit duizenden. We hadden al een aantal jaar Japan op onze wishlist staan, maar met de komst van onze kinderen was dat iets voor over een jaar of 20. Nu kregen we de kans om te gaan!

En dus besloot ik te gaan en wilden mijn ouders (de schatten) oppassen op onze boefjes.

Sinds dat besluit zeg ik tegen iedereen die ernaar vraagt dat we de reis gewonnen hadden en dat ik het dus zelf nooit zo bedacht had. En dat de kinderen meenemen op zo’n trip natuurlijk geen optie is omdat we er hen en ons geen plezier mee doen. Het is alsof ik mijn keuze probeer te verantwoorden, terwijl niemand daar eigenlijk om vraagt. Het is meer dat ik het zelf heel erg moeilijk vind.

We vertrokken zondag en er vloeide dan ook flink wat tranen in zowel de auto als het vliegtuig. Ik liet mijn 3 maanden oude dochter en 14 maanden oude zoon achter bij opa en oma. Al het kleine en grote verdriet kan ik een week lang niet troosten. Dat idee vind ik zelfs nu best zwaar. 

Aan de andere kant weet ik ook dat opa en oma goed voor ze zorgen. Dat het maar een week is, dat er genoeg moeders zijn met een beroep waarvoor ze een week (of langer) weg bij hun kinderen zijn. 

Tot nu toe mis ik ze enorm, maar we hebben dan ook enkel alleen maar in het vliegtuig gezeten. 

Hoe het me uiteindelijk is bevallen schrijf ik later nog eens op en deel ik dan weer. 

Zou jij op vakantie willen zonder kinderen?

Sabine

Ik, Sabine, ben 31 jaar. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018). Ik heb een liefde voor spelen en daar blog ik over.


Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *