okt 212019
Op vakantie zonder kinderen deel 2

Daar liep ik dan huilend in wat de vrolijkste plek op aarde moet zijn. Disneyland tokyo zat natuurlijk vol met kinderen. Kinderen in draagzak, kinderen in de kinderwagen, kinder op de arm, lopende kinderen, waggelende kinderen, kinderen verkleed als donald duck oftewel heel veel kinderen. Dat was natuurlijk een grote inschattingsfout. We waren halverwege onze vakantie naar Disneyland Tokyo gegaan. We zijn grote disneyfans en houden van pretparken een bezoekje aan dat park mocht dus niet ontbreken in onze japanreis. 

De dag ervoor bezochten we Disneysea, wat het allermooiste pretpark is dat ik ooit gezien heb. Toen was er niets aan de hand, maar het bezoek aan Disneyland ging gepaard met een hoop tranen.

Ook mijn man vond het die dag zwaar en we wilden allebei heel graag terug naar huis. De helft van onze gesprekken gingen over hen. We deden het getrappel van onze dochter na en het telefoneren met je elleboog van onze zoon. Zo maakte we elkaar aan het lachen en was het gemis toch wat minder en soms juist wat meer. 

De eerste paar dagen waren eigenlijk best goed gegaan. Natuurlijk miste ik meneertje en zusje enorm. Ik wilde ze vasthouden en vooral ruiken. Ik miste zelfs de geur die meneertje heeft als hij uit het kinderdagverblijf komt. Zo’n typische kindergeur. Maar ik genoot ook echt van Tokyo en Disneysea (waar voornamelijk volwassenen waren). Het was zo’n mooie ervaring om in een land te zijn wat betreft cultuur zo anders is als die van ons. 

Toen we op de 6e dag naar Disneyland gingen brak ik een beetje. We zijn vroeg terug gegaan naar ons hotel om te kunnen videobellen met de kinderen. Geen afsluitende show met vuurwerk kon ons daar vanaf houden. We videobelde om de dag met onze kinderen. Niet iedere dag, vanwege het tijdsverschil waardoor we niet altijd op de wakkertijd van onze kinderen in het hotel waren. Tijdens dat bellen zongen we steevast ‘in de maneschijn’ waarop meneertje met zijn armen omhoog ging en ons een groot applaus gaf zodra we klaar waren. Zusje deed iedere keer lief lachen en had het prima naar haar zin.

Je kon merken dat ze het goed hadden bij opa en oma. Dat maakte dat we ook best wat hebben kunnen genieten.

Na Disneyland vertrokken we richting Kyoto waar we een hele hoop tempels bezochten. Dat was mooi, maar na een volle dag Kyoto wilde zowel mijn man als ik heel graag weer naar huis.  Ik had de tempels wel gezien en kon gewoon niet wachten tot ik mijn schatjes weer in mijn armen had. Dat ons gezinnetje weer compleet was.

Thuis kon ik mijn geluk niet op. We deden de deur open en meneertje stond met zijn rug naar ons toe. Toen hij zich omdraaide kregen we echt het mooiste gezichtje ooit. Zoveel verbazing en zoveel liefde in dat gezichtje. Zusje pakte ik op en je zag gelijk herkenning en een mooie lach, papa kreeg een nog veel mooiere lach want ze is echt zijn kleine meisje.
Meneertje ging lekker eten en vroeg tijdens het eten steeds om kusjes en zat bijna te springen op zijn stoel van blijdschap. 

Tien dagen waren we zonder onze kids (of eigenlijk 9 volle dagen). Ik riep in het vliegtuig al dat ik dit nooit meer zou doen en dat ze tot minimaal hun 30ste bij mama moesten blijven. Het liefst bij mij in de draagzak, zo dicht mogelijk bij mijn hart. Never nooit meer, dat ik zo lang weg zou gaan! We zijn een paar weken verder en ik denk er nu wel wat anders over. Zeker ga ik nog wel eens weg zonder de kinderen, maar voorlopig niet langer dan een nachtje (heel misschien twee). 

Lees ook: op vakantie zonder kinderen deel 1, waarin ik uitleg hoe het zo gekomen is. 

Sabine

Ik, Sabine, ben 31 jaar. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018 ) en dochter (juni 2019). Het leukste tijdstip van de dag is wanneer er weer tijd is om te spelen. Vandaar dat ik blog op ishetalspeeltijd.nl


Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *