jul 292019
Mama lijf

Tijdens mijn zwangerschappen veranderde mijn lichaam natuurlijk enorm. Ik kon amper lopen door de bekkenpijn en werd voor mijn gevoel zo opgeblazen groot als Baymax uit Big Hero 6. Er groeide haar op mijn buik en ik kreeg de neus van een drugshond.
Maar je weet dat na je zwangerschap alles weer over gaat, of eigenlijk bijna alles.

Ik kan nog steeds niet goed lopen. Laatst strompelde ik naar de winkel (300 m. van mijn huis) achter de kinderwagen die dienst doet als rollator. Toen werd ik halverwege jaloers op een oude mevrouw, die me zojuist had ingehaald, met een werkelijke rollator. Niet omdat ze me inhaalde, maar omdat ze stopte om te rusten en heerlijk op haar rollator ging zitten. Dat wilde ik ook, maar helaas was er geen bankje in de buurt en strompelde ik verder. 
Vreselijk vind ik het, maar ik zal het moeten accepteren. Alles heeft gewoon langer de tijd nodig om te herstellen en ik wil gewoon te snel. 

zwanger

“Dat is toch niet normaal? Die mevrouw heeft zo’n kleine baby en is alweer zwanger”

riep een verstandelijk beperkt meisje naar haar ouders een paar maanden na mijn eerste bevalling. Helaas was ik op dat moment niet zwanger (niet veel later wel, misschien had ze gewoon een voorspellende gave). Op dat moment leek mijn buik gewoon nog zwanger en nu is dat niet anders.
Na 2 zwangerschappen kort achter elkaar zijn er een hele hoop kilo’s aangekomen. En al die extra kilo’s zijn er bij lange na nog niet af.
En ook hierin wil ik eigenlijk te snel. Ik verwacht stiekem dat een maand na mijn bevalling mijn lichaam weer de oude is.

Die verwachting wordt onbewust aangewakkerd door sociale media.

Daar zie ik perfecte moeders met perfecte lichamen. Moeders die werkelijk een week na hun bevalling er al weer ‘picture perfect’ uit zagen.
Natuurlijk kan ook ik die extra 10 kg kwijt raken. Helaas gaat dat bij mij niet magisch vanzelf. Realistisch gezien moet ik daar kei hard voor werken.

Maar ga ik mijn lichaam nu, na al dat harde werk, belonen met een dieet van uithongeren en continu pijn opzoeken? Om te voldoen aan een ideaalbeeld dat eigenlijk door de wereld om me heen wordt gebracht?
Ik heb besloten van niet.

Eerlijk gezegd verdient mijn lijf een ode in plaats van de klaagzang die ik hierboven beschreef.

Ik ben namelijk ontzettend trots op die dikke blubber buik met striemen en mijn veel te brede heupen. Die zijn er niet voor niets gekomen. Mijn lichaam is het huisje geweest van 2 prachtige kindjes. In dat huisje hebben ze van kleine embryo’s mogen groeien tot echte baby’s. Mijn lichaam heeft 2 keer in een jaar tijd moeten bevallen. Het is 2 keer gegroeid en 2 keer geslonken. Kortom het heeft de afgelopen jaren enorm hard moeten werken. En eigenlijk heeft het nu gewoon rust verdient. 

Ik ga mijn lichaam omarmen en de rust gunnen die het nodig heeft. Het heeft 2 mooie kindjes gegroeid en gebracht en alleen daarom al verdient het al mijn liefde en vooral geduld. 

Nu maar hopen dat ik me dit iedere dag herinner!

Sabine

Ik, Sabine, ben 31 jaar. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018). Ik heb een liefde voor spelen en daar blog ik over.


Reader Comments

  1. Mooi omschreven.
    En je ziet er geweldig uit.
    Inderdaad twee prachtige kindjes.
    Probeer er zoveel mogelijk van te genieten.
    Groetjes Elly Franken.

Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *