Dat loslaten het toverwoord voor opvoeden is wist ik al (dat was me vaak genoeg verteld). Maar dat loslaten zo ontzettend moeilijk is dat had ik niet verwacht. Vreselijk vind ik het idee dat mijn lieve kleine mannetje straks 2 dagen in de week bij de opvang is en 1 dag bij  oma.
Ik ben dan ook helemaal niet blij met dat ik weer moet werken, hoe leuk ik mijn werk ook vind en hoe erg ik de leerlingen en collega’s ook mis. Ik wil mijn mannetje helemaal niet loslaten maar hem dicht bij mij houden.

 

Daarom rollen de tranen vandaag rijkelijk. Vandaag is de eerste keer dat hij (of beter ik) gaat oefenen bij het kinderdagverblijf. Natuurlijk vond hij het helemaal niet erg. Ik liep ondertussen al met een brok in mijn keel vechtend tegen de tranen naar buiten. De leidsters van de opvang mochten natuurlijk niet zien dat ik moest huilen en ze moesten zeker niet denken dat ik mijn zoontje niet kan loslaten. Hoewel ik wil hem ook helemaal niet loslaten, het liefst nog geen klein beetje.

Loslaten is op zijn zachtst gezegd niet mijn sterke kant

Vanaf het begin is loslaten niet mijn sterkste kant geweest.

Toen ik net bevallen was en helaas door bloedverlies niet de kracht had mijn knapperd op te pakken, was ik de verpleegster die hem op mij legde zo dankbaar dat ik haar per direct wel kon kussen (als ik daar de kracht voor had gehad). En toen mijn lieve man ’s nachts het wiegje in het ziekenhuis naar hem schoof heb ik meermaals heel hard op mijn lip gebeten. Ik wist ook wel dat ik geen kracht had om hem te troosten als dat nodig was. Toch wilde ik hem het liefst heel dicht bij me houden.

Ik was stiekem blij dat het bijna 40 graden was buiten toen hij net geboren was. Hierdoor vond ik het geen slim idee dat bezoek hem vast hield en dat begreep iedereen. Maar ik was blij omdat ik eigenlijk niet wilde dat anderen hem vast hielden. Ik was oprecht jaloers wanneer het wel gebeurde. (Sorry lief kraambezoek)

Mijn man heeft weken langer (dan de bedoeling was) slecht geslapen omdat ik perse wilde dat onze zoon naast mij in zijn bedje lag. En nog steeds zou ik hem het liefst bij ons op de kamer hebben. Zijn bedje staat er nog steeds, voor het geval dat.

Toen we afgelopen Zondag naar Spiel gingen en ik mijn kleine man bij zijn lieve tante en oom achterliet, vond ik dat prima. Maar na een uur of 4 zonder zijn handjes om me heen te voelen had ik er eigenlijk alweer genoeg van. En zo’n 3 uur eerder dan de bedoeling was zei ik dat ik naar huis wilde. Ik had het zogenaamd wel gezien. Stiekem wilde ik gewoon naar mijn kleine mannetje.

En zo kan ik nog wel tientallen dingen opnoemen, waaruit blijkt dat loslaten niet echt mijn ding is. Tenminste niet als het om mijn baby gaat.

Eerlijk is eerlijk

Af en toe zit ik met de handen in mijn haar en zou ik willen dat iemand me even kon komen aflossen. Want ook mijn baby kan uren achtereen huilen en dan weet ik soms echt niet meer wat ik moet doen. Maar zodra ik mijn ventje zie dan ben ik alle frustratie alweer vergeten, hij geeft me de mooiste lach en ik weet gelijk dat ik dat voor geen goud had willen missen.

Heel soms mis ik gesprekken overdag die uit hele zinnen bestaan. Ik geniet van de momenten dat mijn mannetje slaapt en waarin ik rustig een tijdschrift lees (razendsnel alles schoonmaak is realistischer) of een blog typ. En zo nu en dan kruip ik achter de computer om spelletjes voor in mijn lessen uit te werken. Eerlijk is eerlijk heel af en toe ben ik er ook aan toe om meer te zijn dan alleen moeder. Met de nadruk op af en toe.

Ja ik ga het hartstikke moeilijk krijgen die eerste dagen/weken op mijn werk, maar met 24 leerlingen voor mijn neus heb ik weinig tijd om daarbij stil te staan. Vandaag haal ik mijn lieve kleine man extra vroeg op. En geniet ik van de lieve foto die de leidsters me opstuurde. 

 

Geschreven door

Sabine

Ik ben Sabine, een dertiger met een passie voor spelen. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018 ), dochter (juni 2019) en nog een zoon (februari 2022). Op mijn blog ishetalspeeltijd.nl deel ik allerlei speeltips voor baby's tot peuters.