jan 132020
Kindergriep

Daar zat ik dan, met een kotsend meisje op mijn schoot en een slappe vaatdoek van een jongetje tegen mij aan. 
Beide kinderen waren tegelijkertijd ziek geworden, een vorm van kindergriep. En niet een beetje, maar gewoon heel de mik mak. Een spugend meisje dat haar flessen niet meer binnen hield met een hoest waar rokers een puntje aan konden zuigen en een jongetje dat de mannengriep in volle glorie alvast uitoefende (alleen was hij oprecht zielig). 


Meneertje spuugde in zijn bed en maakte ons de eerste 2 keer niets eens wakker. Toen hij een derde keer moest spugen en geen droog plekje meer kon vinden in zijn bed, zette hij het op een huilen. Waarop ik zijn kamer binnen kwam en mezelf wel voor mijn kop kon slaan dat ik hem alleen liet slapen. Ondertussen hoorde ik geluiden alsof ons kleine meisje aan het stikken was. 

Je begrijpt dit zijn de nachten waarin je geen slaap krijgt. Maar op een of andere manier was dat niet de grootste ramp. De kinderen waren namelijk zo ziek dat ze opeens extra wilde slapen. Dat betekende dat meneertje weer 2 grote slaapjes deed overdag en zusje opeens ook. Zusje slaapt nooit dus dat was eigenlijk best een fijne afwisseling. Ook gingen ze rustig om 18.00 naar bed en begon de dag pas rond 7.00. Oke, de nachten waren vrij onrustig, maar daar zijn we aan gewend. Er zitten dus voordelen aan dat ziek zijn van de kinderen. Die extra tijd kon ik overigens goed gebruiken met al die extra wasjes en het duizendmaal per dag dweilen. 

Ik had ook het geluk dat meneertje slechts een dag moest spugen en daarna gewoon last had van algehele malaise en hoge koorts. Zusje spuugde overigens vrij vriendelijk, vaak kondigde ze het aan. Hierdoor kon ik rustig met haar naar de wasbak lopen of een teiltje pakken. 

Ik kan me nog herinneren dat meneertje vorig jaar ziek was en ik op de vloer zat met hem tussen mijn benen. Hij kotsend en half stikkend door dat spugen. Ik in een met kots doordrenkt shirt  inmiddels in paniek, met mijn telefoon op 112 (just in case het nodig was) en om me heen overal kots. Ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen met opruimen en heb denk minimaal een half uur gehuild voor ik mezelf oppakte en de troep ging opruimen. 

Dit keer leek ik het beter onder controle te hebben. Stond 112 nog steeds als noodnummer ingetoetst wanneer ons kleine meisje leek te stikken in het spugen, maar er was niet een continu gevoel van paniek. 


Toch blijft het een grote ellende om je kindje ziek te zien en je eigenlijk niets te kunnen doen. Je een schoot te kort komt, omdat ze beide op je schoot willen slapen. Machteloos voelde ik me. Maar op het eind van de week toen meneertje weer beter was en mevrouwtje aan de betere hand, besefte ik me opeens dat ik het zo maar geflikt had. 

Goed ik had misschien 3 keer een instortmomentje gehad en zonder hulp van mijn ouders en mijn lieve man had ik het zeker niet gekund. Maar de grootste ellende was achter de rug en ik kon nog lachen. Ja mijn huishouden bestond uit een plakkende vloer, rotzooi overal, thuisbezorgd stond op speeddial en de tv stond op non-stop musicals. Maar al dat is ondergeschikt en verre van belangrijk, mijn kinderen kunnen weer lachen. En ik kan weer in mijn eigen bed slapen. 

Sabine

Ik, Sabine, ben 32 jaar. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018 ) en dochter (juni 2019). Het leukste tijdstip van de dag is wanneer er weer tijd is om te spelen. Op mijn blog ishetalspeeltijd.nl deel ik allerlei speeltips voor baby's en dreumesen.


Write a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *