bevalverhaal broertje

Op instagram kon je al lezen dat ik inmiddels bevallen ben van een jongetje. We noemen hem hier op internet Broer(tje), maar hebben in het echt een veel leukere naam gekozen natuurlijk 😉 Ik wilde mega graag mijn bevalverhaal hier op de site met jullie delen. Ik heb tijdens mijn zwangerschap echt onwijs veel bevalverhalen gelezen, heerlijk vond ik. En dus leek het me passend om mijn eigen bevalverhaal van Broertje hier ook even te delen.


Bevalling broertje

00.11 ik word wakker van een kramp. Ik ben vandaag 39 weken en 6 dagen zwanger. Nog nooit heb ik het zolang volgehouden. Het rommelt al een hele dag maar niets serieus. Ook deze kramp voelt niet serieus. Toch kruip ik mijn bed uit. 

Ik ga op de bank zitten en scroll wat op mijn telefoon. Ondertussen time ik hoeveel tijd er tussen de krampen zit. Ruim 8 minuten. Niet snel genoeg om serieus te nemen, het zal dus wel gewoon gerommel zijn denk ik.

Ik besluit om onder de douche te gaan. Zo kan ik uitsluiten of het om gewoon gerommel gaat of dat het misschien toch begonnen is. Direct voel ik dat het veranderd. Het wordt intenser en de tijd die er tussen zit korter. 

Maandenlang droomde ik van een bevalling in het donker alleen onder de douche. Zonder iemand om me heen. Het voelt dan ook alsof ik die droom binnen ben gestapt, terwijl ik onder de douche sta.

Ik verwelkom iedere golf en ondertussen maak ik de welbekende ahhh klanken. Hopelijk maak ik Zusje niet wakker. Ik merk dat het snel gaat en voel dat dit geen uren gaat duren. Heel even gaat door mijn hoofd dat ik er nu voor kan kiezen onder de douche te blijven en alleen kan bevallen, precies zoals ik had gedroomd. Heel even lijkt me dat een goed idee. Maar bij de volgende wee besluit ik, hell no ik heb mijn man nodig. Bovendien wilden we niet voor niets een ziekenhuisbevalling.

De ziekenhuisbevalling waar ik zo om heb gestreden. Lastige gesprekken heb gevoerd en pas een week geleden kwamen we tot een plan. Een plan waar zowel ik als de gynaecoloog vertrouwen in had. Een bevalling met lopend ctg en waarbij ik niet op bed hoefde te bevallen.

Ik maak pascal wakker om 00.45. Hij heeft direct door dat het menens is en gaat over tot actie. Terwijl hij het ziekenhuis, mijn moeder en onze doula belt, ga ik terug onder de douche om de volgende wee op te vangen.

“Ik geniet werkelijk van de oerkracht in mijn lijf”

Terwijl er een wee opkomt vloek en grom ik. Er komt serieus een soort oerbeest in me los. Nooit ben ik zo dichtbij de natuur geweest als nu. Ik ga diep en geef me steeds verder over. Ik geniet werkelijk van de oerkracht in mijn lijf.

Pascal stuurt me de douche uit. Ik wil niet, ik wil voor eeuwig onder het warme water blijven. Even word ik boos op hem. Maar de baby wacht niet. Tussen de golven door laat ik mezelf aankleden. Op mijn sloffen ga ik naar de auto toe. Precies tussen de weeen door. zie in mijn ooghoek mijn moeder staan, die komt op Meneertje en Zusje passen.

Pascal rijdt te hard maar het maakt me niets uit. Tijdens een wee vloek ik, zucht ik en knijp in de visjes van de kinderen. Die had ik meegenomen als een soort stressbal. Ik bedenk me dat er zometeen weer rust komt. Pascal vertelt nog wat, maar ik hoor het niet. Ik ben in mijn bubbel en niemand die me daar nog uit krijgt. Ik ben dankbaar voor de stoelverwarming. De warmte zorgt dat ik tussen de weeën door geen pijn voel.

“Nog heel even zit er een groot geheim in mijn buik.”

Op de snelweg zie ik het ziekenhuis daar ga ik ontdekken wat voor pracht mensje 9 maanden lang in mijn buik heeft gezeten. Nog steeds geen idee of het een jongetje of meisje is. Nog heel even zit er een heel groot geheim in mijn buik.

We zijn er. Ik stap uit en loop naar een paal toe om er tegenaan te leunen en zo de volgende wee op te vangen. Ik ben echt allang niet meer stil, kreun, vloek en zeg aaahhhh. Zuchten of puffen lukt niet meer. Het gaat veel sneller dan ik had gedacht.

Er staat iemand ons op te wachten. Super fijn, want ik was bang dat ik nog zou moeten wachten in de wachtkamer. Dat zag ik niet zo zitten.

De weg naar de bevalkamer lijkt echt oneindig lang. In werkelijkheid duurde hij precies 2 weeën. Heel even schaam ik me voor het geluid wat ik maak, er liggen mensen te slapen. Maar tijdens een golf denk ik direct F*CK IT! Mijn bevalling, mijn feestje, mijn regels. Wekenlang heb ik precies die affirmatie op mijn nachtkastje staan.

Eindelijk de bevalkamer in. Ik wil onder de douche, maar zie dat er iemand klaar staat met een bloeddrukmeter, lopend ctg en thermometer. Fuck zij wil natuurlijk controles doen. 

Er is geen tijd om hier over na te denken ik krijg alweer de volgende wee. Deze is van een ander kaliber. Het zweet staat op mijn rug.

“Is het te laat voor die epidurale?”

Heel even twijfel ik en wil ik niet meer. Mijn vliezen zijn nog niet gebroken straks moet ik dit nog 2 uur doen en ben ik pas halverwege. Is het te laat voor die epidurale? Meteen weet ik dat dit het moment is, dat ik nooit dichter bij mijn eigen kracht ga komen dan nu.

Ik schreeuw dat ik mijn broek uit wil en op het bed wil. Pascal helpt me uit mijn kleren. Ondertussen doet de verpleegkundige een poging om het ctg aan te leggen. Ik denk nog flikker op, maar mijn lichaam werkt te hard om er lang bij stil te staan. Onder de douche bevallen zal niet meer lukken. Plan b, was een baarkruk. Maar ik voel al druk, dus klim het bed op.

Dit is het ook niet. Fuck fuck fuck wat nu? Oké ik besluit dat ik gewoon hier op het bed ga bevallen. Niet wat ik vooraf wilde, maar precies wat ik nu nodig heb.

Terwijl de verpleegkundige de verloskundige belt, roep ik dat de baby komt. Ik zie in mijn ooghoek onze doula binnen komen. De mevrouw van het ziekenhuis zegt me te puffen. Dat doe ik 1 wee maar ik hou het niet, ik wil schreeuwen. Ik ga dat dus niet meer doen. Ik denk nog aan de baarkruk maar veel tijd om erover na te denken is er niet, want voor ik het weet komt de volgende wee.

Ik brul en schreeuw. Niets geen lieve zachte ahhhh klanken. Gewoon oergeluiden waarvan ik niet wist dat ik ze kon maken. Als een soort leeuwin vecht ik mee met mijn lichaam. Ik vecht mee, niet tegen. Damn wat een kracht!

Pascal houdt me vast. De verloskundige komt binnen. Ze begint wat dingen klaar te zetten. De andere mevrouw probeert mijn bloeddruk te meten, midden in een wee. Dat heeft natuurlijk geen zin. Ik vind haar irritant met al haar meetapparatuur. Ziet ze dan niet dat het geen zin meer heeft.  

“Ik schreeuw dat de baby nu komt”

Ik schreeuw dat de baby nu komt. De verloskundige snelt zich naar me toe. Pang mijn vliezen breken. Ik gil, bedenk me dat ik mijn kaak moet onstpannen en brul dan het ziekenhuis wakker. Ik voel het stromen tussen mijn benen. Maar er is geen tijd om daarbij stil te staan. En ik pers niet eens. Mijn lichaam doet alles. Ik voel het hoofdje branden. Mijn kindje maakt vaart. 

Het hoofdje wordt geboren en nu pers ik wel. Ik wil af van dit vervelende gevoel. Ik wil mijn buik leeg. En zo wordt ons derde kindje geboren 1,5 uur nadat ik wakker werd van een kramp om 1.43. Ik besef het dan nog niet. Alles ging zo snel, dat ik alleen maar mee kon gaan met mijn lichaam. Ik heb even nodig om terug op aarde te komen. Terwijl ik ons derde kindje op mijn borst gelegd krijg, probeer ik te achterhalen wat er net allemaal gebeurde. Pascal huilt en vertelt me dat het een jongetje is. Een jongetje!

Ondertussen word ik gefeliciteerd. De placenta wordt geboren. Er is nog wat gedoe met bloedverlies, de oxytocineprik en hechtingen. Maar dat maakt me niets uit. Ik kijk naar mijn zoon. En ben vooral nog bezig met landen. Als het hechten klaar is, verdwijnt het ziekenhuis personeel en komt er weer wat rust terug bij mij. Dat had ik nodig. De bevalling ging zo snel, dat ik echt even tijd nodig heb om tot mezelf te komen.

Langzaam besef ik dat, dat jongetje op mijn borst mijn zoon is. Mijn zoon! En mijn hart vult zich voor een derde keer met ongelooflijk veel liefde.

Geschreven door

Sabine

Ik ben Sabine, een dertiger met een passie voor spelen. Moeder van een prachtige zoon (juli 2018 ), dochter (juni 2019) en nog een zoon (februari 2022). Op mijn blog ishetalspeeltijd.nl deel ik allerlei speeltips voor baby's tot peuters.